paragraaf


media over de bundel		o v e r o n s	.		:huis

.k l i k o p d e z e n a a m :		o f d e z e :			. e n d e z e :


.		.			.
.	.			.	.
Ronny Dijksterhuis (Eindhoven, 1970) zweeft al enkele jaren tussen bureaucratie en creativiteit. Dit project is voor hem een nieuw soort ei; een extra antwoord op de vraag wat eerder was. Brabant Cultureel toonde al iets en vele podia omarmden zijn explosieve onschuld. U ook? Gedicht: h u w e l i j k s n a c h t w e b l o g c o n t a c t : e-mail	.	.		.
volgende:		.			:huis
volgende:		o v e r o n s	g e d i c h t e n		:huis
	.	Arnoud Rigter (Zeist, 1978) concentreert zich sinds zijn architectuurstudie op zijn beeldende kunst omdat hij verder kan kijken als zijn horizon breder is. Hij publiceerde o.a. op Rottend Staal, in de Wintertuinkrant en in Lava en Krakatau. Zijn voordrachten zijn tamelijk opmerkelijk. Gedicht: w i e o n d e r v o e d t h e m a n t i g r o e i ? w e b s i t e c o n t a c t :e-mail		.	.
volgende:		..			:huis
volgende:		o v e r o n s	g e d i c h t e n		:huis
.	.			.	Onno Peerlings (Eindhoven, 1972) is schrijver. Zijn fascinatie voor de taal brengt hem in een continue frictie tussen verbeelding en verwezenlijking. Aan deze worsteling ontkwamen korte verhalen, een roman, poëzie, een theatertekst en talige concepten. Gedicht: i k b e n d o o f s t o m b l i n d g e b o r e n . . . w e b l o g c o n t a c t : e-mail
					:huis
.	.	.		.	.
.	.	.		.	.

.		.			.	.

media over de bundel		.	g e d i c h t e n			:huis

P		.				drie en twee samenwerkingsgedichten:



.		s a m e n w e r k i n g s g e d i c h t e n
	.	hoewel deze selectie anders doet beloven, gaat de bundel feitelijk bitter weinig over dat eeuwige love ?
h u w e l i j k s n a c h t net nog veegde ze het altaar aan confetti klitte zich in bezemharen terwijl muziek op laag volume dreef snippers zullen dagenlang ontsporen nu ligt ze op bed trapt de schaamte van zich af kijkt naar het kreukelvrije kleed een jurk die aan de kastdeur hangt ondergoed verspreid over de vloer ze schommelt. wiegt zichzelf. wakker. ze is hier een dromer. vandaag reëel. misschien uit liefde brengt ze houtskool richting wit vloeit uit en over. wrijft. lijn tot vlek. papier (morgen weer een dag) Ronny Dijksterhuis		.				.
volgende:		o v e r o n s	g e d i c h t e n			:huis
.	w i e o n d e r v o e d t h e m a n t i g r o e i ? hij is zijn eigen antigif zoals het hem betaamt streeft hij in zijn verlengde, tegen zichzelf in wie zwijgt in welke richting hij correctiekrimpen moet? wie gumt zijn gezicht tevoorschijn uit het bombastbombardementtapijt? zij praat in hiërogliefen Arnoud Rigter
volgende:		o v e r o n s	g e d i c h t e n			:huis
.		.			ik ben doofstomblind geboren heb alleen het idee nog dat zien niet langer geloven en elk geluid illusie is in deze zintuigwaanzin bekruipt me onbedacht onverwacht een mierenlegioen van spelende jij en onderwerp ik ik zuig vleeswellustig de tintelblikken uit je ogen die hartdoorborend lief mijn blindheid binnenstaren ik voel gummibeerbenen als je lippen sprakeloos en oordoorborend lief in een klap een stomrun slaan het is zintuiggoochelen als je lichaam sterrendanst en oogdoorborend lief mijn oogzenuwstompen streelt zo raak ik onbewusteloos als je de slaapsussuggestie droomdoorborend lief naar mijn fantaziekenbed brengt blijf in dit luisterblikgevoel Onno Peerlings
		o v e r o n s	g e d i c h t e n			:huis
.		.		s t a d i n h o o f d ik heb zuurstoffobie maar ergens moet ik wel in je zitten anders draaikolk je niet zo door mij nee. ik denk niet vaak aan jou je zit tussen barenswee en plannen dat je soms opduikt is niet echt mijn schuld je ademt cirkelend koopkrachtig metaal tussen de wolken tot een egaal verhoogde bloedsuikerspiegel van rondtollend kwik ik hoor je soms wel en lees je ook dat is eerder ongeluk dan echt prettig daarom blijf ik zelden bij je stil staan je laat mensen dansen in magneetveldpatronen in een spiegelstraat als ruggengraat der aandrijving als je nu blijft waar je hoort zal ik zeggen dat je er bent en je een plek geven mag ik gewoon een vele zijn van mens verzadigde huizenblokken verschuiven in één schokvrije beweging goed. ik denk soms aan jou als ik de ether hoor en satellieten zie en dat is het wel zo’n beetje Arnoud Rigter & Onno Peerlings
		o v e r o n s	g e d i c h t e n			:huis
o v e r h e t w e r k w o o r d - b r i l l e n - papa zullen we trouwens sterven? welkom in dit glazen theater ter versterking van uw tinteltong wemelend van vlijtgevleugelte jazeker, uw persoonlijke inbreng wordt gewaardeerd u weet: de mens zuigt op tien tenen tegelijk maalt kalknagels fijn en koestert wratten zoals elk ander dier zou doen wij presenteren binnen een mum de hals van mamma volledig zeisvrij incl. figuurcorrectie wij herdefiniëren haar gezichtscontour en lichten u mis an scenisch door vanuit ideaalperspectief (planologen als we zijn) wij staan met een ordnerdikke stilstandnota in de aanslag geïllustreerd met vooruitstrevendheid (wat wél telt wordt illusoir gefaket) dus kuchen we neppenderwijs een infectiefeest met bacteriepunch vanuit het diepst van onze strot omhoog onze overige staat van dienst: bloedlichaampjes hebben nu zestien kleppen cilinders vullen zich met olievlekken van eiwit (met een giechelsausje overgoten) waarbij bougies zich schrikkenderwijs tot longimplosies koudvonken een koevoet nadert de denkkloof tussen montuursponning en wenkbrouwfrons waar uw laatste beetje dierlijkheid wordt geëpileerd gemarkeerde spierbundels zijn vierbaans de pezen uit hersenscans gelamineerd de voetzolen van wetboeksiliconen en de bomen uit hout gezaagd wij laten in deze stad de horizon door de gebouwen schijnen Ronny Dijksterhuis & Arnoud Rigter				.		.
o v e r d e b u n d e l - b e s t e l		o v e r o n s	g e d i c h t e n			:huis b e e l d e n d w e r k
r o n n y d i j k s t e. r h u i s.	..	.			..	.